دلم میخواد درباره ی "او" بیشتر بنویسم.

این مدت خواستم یکم به واکنش ها محکم شم و نسبت به افکار منفی بیخیال تر.

"او"ی من یه پزشک دوست داشتنیه و حدود ۲۰سال از من بزرگتره.

من بیمارش بودم و این دلیل آشنایی ما بود.

بنظر من خوش آوا ترین صدای خنده و مهربون ترین چشم ها رو داره.

او رو به رنگ سبز میبینم و وقتی چشمامو میبندم به من همون آرامشی رو میده که وقتی به دوران کودکیم فکر میکنم.

یکی از لذت بخش ترین کارها، پیانو زدن تو و آواز خوندنِ منه. (هرچقدم فالش باشه!)

من هنوزم یکیاز سرگرمیام اینه رو به روی ماشین لباسشویی بشینم و به چرخشش نگاه کنم. ^*^

پ.ن:نسترن برام آیدی تلگرامتو بذار عزیزم❤.

توی دلم یه چیزیمیخواستم و فورا برام جور شد ولی درد پریود احمق همه خوشیا رو ازمدور کرده:(

ناخنای بلند دیگه از عضو مهم بدنم به حسابمیان.تصور زندگیم بدوناونا سخته.-_-

تو یه پسر بچه ی ۵ساله ای که لپای آویزون داره،در قالب یه مرد ۴۰ساله.

هوا بهقدری دلگیره که حتی حضور شهرام شب پره هم خوشحالم نمیکنه.

خبر جالب اینه که تا آخر هفته قراره بارون بباره و این برای من یعنی حبس خانگی!

زود بگذره و برم به آخر هفته...

دلم یه خرید جانانه توی فروشگاه رو میخواد.

از همونا که یک ساعت طول میکشه و من آخرای خرید باتمام زورم چرخو هل میدم و مامان پشت سرم خوش خوشان قدم میزنه.

عاشق اون قسمتم که مامان از اونور قفسه با من که اینور قفسهام تبادل نظر میکنه.:)))

هنوز داره میباره... -_-

هوا واقعاً روم تاثیر گذاشته.

من آفتاب میخوام...انرژی میخوام. T_T